Heb (voel) jij (het) ook zo(‘n) druk?

Geplaatst door op mrt 7, 2018 in blog | Reacties uitgeschakeld voor Heb (voel) jij (het) ook zo(‘n) druk?

Ingewikkelde titel 🙂 maar verwoord, hoe ingewikkeld ook, wel de (levens)geest van tegenwoordig.
Heb jij het ook zo druk? versus Voel jij ook zo’n druk?

Heb jij het ook zo druk? is dus vrij te vertalen naar Voel jij ook zo’n druk?
Want we zijn niet druk. We voelen een druk. En dat is een heel groot verschil.

Druk BEN je als je een fulltime baan hebt, 10 (kleine)kinderen jouw zorg en aandacht nodig hebt en je de was en het hele huishouden inclusief de tuin met je eigen handen moet schoonmaken en bijhouden.
En dat hebben de meeste van ons tegenwoordig niet meer. Misschien wel die fulltime baan, maar niet meer die 10 kinderen en het hele huis inclusief de tuin is tegenwoordig met makkelijke apparaten prima schoon te maken en bij te houden. En mocht je toevallig wel die 10 kinderen hebben.. dan heb je vast geen fulltime baan. Toch?
Dus als je het zo bekijkt dan zijn we niet druk.

Tegenwoordig voelen we een druk waardoor we druk zijn. Of ons druk maken, dat kan ook.
We voelen een druk maar kunnen deze vaak genoeg niet plaatsen waardoor we ons niet beseffen dat we niet druk zijn, maar ons (een) druk voelen.
Deze druk voelen is de druk van de wereld om ons heen.

Tegenwoordig moet alles leuk zijn. Alles moet kunnen. Alles moet uit het leven gehaald worden.
En ben je wat spiritueler ingesteld dan moet je je ook nog eens dankbaar voelen en nog beter je best doen om te creëren wat jij wilt creëren. Je moet de magie voelen. Je moet vooral de liefde voelen.
Kortom, spiritueel of niet spiritueel ingesteld. Je moet!
Want doe je het niet, dan staat afwijzing om de hoek. Is het niet je eigen afwijzing dan is het wel die van een ander.

Onlangs las ik een stukje op het wereld wijde web en ik voelde er zoveel waarheid in!
Komt ‘ie;

“Het is dé ziekte van deze tijd, zegt psychiater Dirk de Wachter in zijn Brainwash Talk. Het idee dat ons leven vooral leuk moet zijn. En dat terwijl juist tegenslag ons zoveel kan brengen.
Psychiater zijn, het leek me wel een leuk beroep. Rustig aan: boekje lezen, patiënten spreken. Maar het is onvoorstelbaar hoeveel mensen mij komen opzoeken. Ik krijg het werk niet gedaan. En mijn collega’s ook niet; er zijn overal wachtlijsten. Wat is er aan de hand in dit leven, dat ogenschijnlijk zo goed is? Waarom wil iedereen naar de psychiater?
We hebben geen grote hongersnood, geen epidemieën waar hele bevolkingsgroepen aan sterven en materieel hebben we het in onze geschiedenis nog nooit zo goed gehad als nu. Waarom zijn we dan zo erg in nood? Waarom zijn we zo vermoeid, nemen we zoveel pillen en heeft iedereen een diagnose?
We zijn te geobsedeerd met geluk. We zijn te zeer bezig met gelukkig zijn. We willen dat alles leuk, leuk, leuk is. En dat lijkt me een vergissing.
We moeten in dit aardse leven aanvaarden dat het af en toe een klein beetje lastig kan zijn. Een klein beetje, liefst niet te veel. Maar we hebben het moeilijk met de kleine lastigheden van het gewone leven. We lijken niet te kunnen niet accepteren dat het dagelijkse leven af en toe een klein beetje gewoon en een klein beetje verdrietig is.
Voorheen konden we uitkijken naar een hemel na dit leven, waar het leven goed zou zijn. Deze hemel is afgeschaft, dat paste niet meer in de begroting. Nu willen wij zonodig de hemel hier. Met onze westerse hoogmoed denken we ook dat we deze hemel kunnen maken, produceren of zelfs kunnen kopen. Dat lijkt me een meritocratische vergissing: dat we dat kunnen grijpen. En dit streven naar een onmogelijke regen van geluk zorgt voor veel miserie, depressie en vermoeidheid.
Meestal hebben we nog niet voldoende aan het gewone geluk, maar we willen zonodig fantastisch gelukkig zijn. De meeste mensen willen dat alles ongelofelijk is. Niet zomaar een beetje content, maar fantastisch.
Na het weekend kom je op je werk en men vraagt wat je gedaan hebt. ‘Oh gewoon, een beetje thuis geweest.’ Dan is de reactie: ‘gaat het wel, ben je ziek?’ We moeten verre reizen maken. Heel ver, zo ver: maar als je op de aardbol maar ver genoeg gaat, dan kom je gewoon weer terug bij je huis uit.

Hoe kunnen we rustig aan doen, gewoon doen? Ik pleit voor gewonigheid en het plezier daarin te vinden. Ik pleit niet voor ongelukkigheid an sich, maar voor geluk vinden in het gewone. We willen altijd party time, foto’s van verre reizen, en multiple orgasms. Zeer vermoeiend.
Hoe kunnen we de lastigheid van het leven een plaats geven? Ik denk dat de lastigheden van het leven aanleiding geven tot de liefde. De liefde verschijnt niet in de fantastische kant van het leven. Niet als iedereen zich geweldig voelt en bonussen binnenharkt. Want juist als het leven een beetje moeilijk wordt, heeft het menselijke dier nood aan een ander. Dan hebben we nood aan hechting, streling, de blik van de ander en samenzijn met de ander. Dat komt vooral als het moeilijk is.
Dan overstijgt de ongelukkigheid zich en het verandert zich paradoxaal in verbondenheid. Liefdevolheid ontstaat in het menselijk tekort. Het verdriet, dat we liever niet willen en niet zo leuk vinden, dat geeft aanleiding tot de liefde. En wat is nu het probleem van onze maatschappij? Dat verdriet moet altijd worden weggemoffeld in de duisternis; onze lastigheid, onze moeilijkheid, onze kwetsbaarheid en ons tekort wordt weggeduwd in de duisternis. We kunnen daarvoor niet terecht bij onze vrienden en onze geliefden, want we willen altijd stoer en leuk en sterk zijn. En dus gaan we ons afsluiten en inbunkeren voor de liefdevolheid.
Onze maatschappij lijkt door te schieten in ‘ikkigheid’, in een overgewaardeerd denken van autonomie, van ‘ik kan het helemaal alleen’. Het ontstaan van het individu, wat een goede zaak is, is begonnen in de Verlichting. Maar dat is gekanteld naar een teveel aan helemaal alleen alles presteren. Ik pleit ervoor om meer kwetsbaarheid, gevoeligheid en de kleine verdrietigheden met elkaar te delen. Zodat mensen een beetje elkaars psychiater kunnen zijn”

 

Alles moet dus leuk zijn.
Alles moet kunnen.
Alles moet eruit gehaald worden.

En als we alles zogenaamd leuk hebben gevonden, alles maar accepteren omdat alles moet kunnen en we alles eruit gehaald hebben wat er uit te halen valt en we kijken erop terug dan zijn de herinneringen misschien leuk (willen we toch?) maar vinden we het niet meer leuk. Kunnen we niks meer. We zijn  kapot. Teleurgesteld. Voelen ons eenzaam en alleen.
Niet voor niets is het, naast het feit dat het allemaal Leuk moet zijn, de tijd van burn-outs. Overspanningen. Depressies. Want we kunnen niet alles leuk vinden. We kunnen niet alles eruit halen. En de grens van wat wel kan en wat gewoon niet kan is zo ondoorzichtig geworden dat een bepaald onderscheid niet (meer) gemaakt kan worden.

Alles moet leuk zijn! Echt?
Alles moet kunnen! Echt?
Alles moet eruit gehaald worden! Echt?

Deze tijd vraagt een antwoord.
Het leven vraagt een antwoord.
Jouw leven vraagt jouw antwoord.
En welk antwoord dat is, dat is helemaal aan jouw!

En als jij jouw antwoord echt wilt geven, dan zul je deze eerst moeten weten.
Jouw antwoorden liggen in jezelf.
Wat vind jij leuk?
Wat vind jij dat moet kunnen?
Waar wil jij wat uit halen?

Kun je erbij komen of blijf je hangen in de antwoorden van de mensen om je heen? De media? Je ouders (klik) (ook al zijn mogelijk allang niet meer onder ons)? Je partner?

Lastig he?
En lastig is niet leuk.
Dus gaan we weer…., we wijzen het af want als wij het niet afwijzen dan wijst het ons af.
En dus verdwijnen we weer in de massa antwoorden van de mensen om ons heen en blijven we het vooral allemaal leuk (moeten) vinden!

En jij…?

Durf jij het aan om het allemaal even niet meer leuk te vinden?
Om even niet meer alles eruit te halen wat eruit te halen valt?
Om even niet meer te vinden dat alles maar moet kunnen?
Durf jij het aan om die -mogelijke en vaak onbewuste- afwijzingen in  jezelf vriendelijk te gaan ontvangen en herkennen zodat die afwijzingen jouw kunnen helpen de weg te wijzen naar jouw antwoorden?
Naar wat jij leuk vind?
Naar wat jij vind dat moet kunnen?
Naar wat jij eruit wil halen?

Dan vind ik jouw dapper! En loop ik heel graag samen met je op.
Want ik vind ook niet alles leuk.
Ik vind ook niet dat alles moet kunnen.
En ook ik wil zeker niet alles eruit halen wat eruit te halen valt.
Gewoon niet.
Want ik weet hoe belangrijk het is om niet zoveel te willen.
Hoe belangrijk het is om het leven te ontvangen zonder daar direct iets van te (willen) vinden.
Hoe belangrijk het is om voor jezelf duidelijk te hebben wat je leuk vind, waar jij je energie aan uit wil geven om eruit te halen wat jij eruit wil halen en wat jij vind dat wel en/of niet kan.

Ik weet hoe belangrijk het is om volop in je EIGEN authenticiteit te staan en van daaruit te leven.
Te ontvangen.
Te herkennen.
Te antwoorden.
Want dát is wat je echt nodig hebt.
Jezelf.
Zodat je vanuit jezelf kunt dealen met de, bijna eisende, wereld om je heen en jij jouw geluk vind in het gewone.

Al jouw (gewone) geluk en alle antwoorden zitten in jezelf.
Kun jij erbij?

 

X Cindy